Ağlama

Yürüyüp de geçmedik denizleri

Eski takalarla, eski takalarla

Zaman çok oldu

Bil olanları

Ağlama.

Üç gün üç gece

Güneş görmeden

Küf kokulu ambarlarda

Hastamız, dirimiz

Ve ölümüz yan yana

Kara denizde

Yol aldık

O kıyıdan bu kıyıya.

Kimi şanslıydı, vardılar

Samsun’a, İstanbul’a

Köstence’ye, Varna’ya.

Kimine vurdu dalgalar

Yok oldu canlar.

Kiminin kısmeti

Yalnızca çıkmakmış karaya

Açlıktan salgınlardan

Kırılanlar binlerce

İsimsiz ve sahipsiz

Kaybolmuş mezarlarda

Sarılıp sımsıcak toprağa

Yek vücut yatarlar.

Yürüyüp de geçmedik denizleri

Eski takalarla, eski takalarla

Ağlama.

Ağlayıp da yok olma gözyaşlarında

Görebilmeli gözlerin

Sabahı

Her bakışında. 

 

Zafer SÜREN
 
 
 

 

More in this category: « Ana Dilim İleri!.. »