Kayıp Tekne

Yistanbulakue,

İstanbul yolcularıyız biz,

delik deşik, köhne bir teknede,

hiç inmedik sahile…

Hala basıyor tayfalar omuzlarımıza,

eğdirilememiş başlarımızdalar,

bir çocuk süt arar hala,

can veren annesinin kollarında…

-yine gece ve ardından, evcil gündüzlerimiz yine,

zamanın kancasına takılı kalan her sene,

halifenin topraklarına ayak basanların,

zincirlerine alışmış, büyüyen sessizliğinde-

 

Kapkara bir deniz,

karanlığında, kayıp teknelerimizi,

bir bir yutan geceden de karanlık -bu biçilmiş kefenimiz…

Yüreklerini ateşe bulayanların,

su yüzüne vuran kalpakları kadar,

simsiyah görünür, şafak bekleyen gecelerimiz!..

 

Biz hiç inmedik sahile,

kendi kıyımızı aradık hep,

bir ışık, bir deniz feneri hayaliyle…

-ya da bir yankı sesimize-

 

Hala o çocuk,

ve başımızda ilerleyen denizciler,

teknenin ucunda el sallıyor bir genç kız…

Biz hiç inmedik sahile,

alışmanın korkusuyla, Kaf Dağı’nın masalına,

kendi kıyılarımızın umuduyla…   

 

MURAT ATRIŞBA

17 Temmuz 2000

 

 

Samsun BKD Arşivi Samsun BKD Kütüphane Şiirler Kayıp Tekne